#BLOGREEKS #MENS OP EEN KRUISPUNT

Aukje

‘Mijn burn-out hielp me mijn fundament af te breken en opnieuw op te bouwen’ 

DOOR
CHARLOTTE EHRHARDT

2 DECEMBER 2019
13 MINUTEN LEESTIJD

PROFIEL

Naam Aukje

  • Mijn Voluit Leven percentage 75% 75%
Woonplaats Maartensdijk

Thuissituatie Ik woon samen met mijn ex-man Emile. Na een bewuste scheiding nu weer goede vrienden. Huisdier: poes Miloe. Geen kinderen.

Betaald werk Een terug-naar-werk traject doorlopen. Ik ben als herintreder begonnen als waarmaker bij Rippling in de praktische en aardse rol van algemene ondersteuning.  

Ik word blij van Dansen, een gemberthee met brownie, boswandelingen, hart tot hart gesprekken, liefde, Engels spreken, mijn lijf voelen.

Twee gezichten Open en benaderbaar zijn en zó doelgericht en gefocust zijn dat er geen ruimte is voor de ander.

Grootste uitdaging Neutraal en in het moment blijven wanneer de neiging van analyseren, willen grijpen, begrijpen, vastgrijpen de overhand neemt. En iets met geduldig zijn.

Dankbaar Ik voel me rijk.
Alarmsignalen dat ik aan het overleven ben Prikkelbaar en kortaf zijn. Als ik moet eten. Ontdekken dat ik nul aandacht heb voor wat ik in het moment doe. En ongecontroleerd druk zijn met dingen uitvoeren onder het mom ‘zorgen voor…’  of ‘als ik dit heb gedaan, dan….’
Elke maand ontmoet je hier een mens op een kruispunt. Rippling interviewt bezielde mensen op hun weg naar voluit leven. Welke afslagen nam deze persoon? Wat brengt haar op de plek waar zij nu is? Wat maakte dat iemand koos voor dat wat levendig en echt voelde? Wat houdt hem of haar nog tegen om voluit te leven?

Deze maand: Aukje. Ze ging tweeëneenhalf jaar door een burn-out proces. Opbranden gaat over meer dan een te hoge werkdruk. Aukje zag het als een roep om naar binnen te keren. Ze brak haar eigen fundament af en bouwde hem weer op. Ze sloot vrede met haar introversie en ze ontdekte de kracht van eenvoud. Lees hier het verhaal over haar ‘healer’ burnout.

Ik heb het gevoel dat ik begonnen ben met mijn tweede leven in dit leven. Alles voelt nieuw. Nieuwe mensen om me heen, een passende nieuwe baan. Het is alsof ik alles wat nu tot me komt echt kan toelaten. Maar om daar te komen heb ik een weg af moeten leggen de afgelopen tweeëneenhalf jaar om erachter te komen wie ik nou eigenlijk ben. Om daarvoor te gaan leren staan, om radicale zelfacceptatie toe te laten. Er is veerkracht in mij, maar ik heb nog niet 100% energie. Het vraagt continue afstemming: hoe zit ik er nu bij, wat heb ik nodig?

Evaluatiegesprek werd eindgesprek

Ik werkte al een jaar of vijf bij een buitenschoolse opvang, met kinderen van vier en vijf jaar oud. Ik ging naar Amerika voor een training over heling van innerlijk kind trauma. Daar was ik helemaal buiten mijn natuurlijke habitat. Ik ontmoette nieuwe mensen en ik voelde hoe ik de hulpverlener kon zijn die ik wilde zijn. Ik kwam terug naar Nederland vol energie, inspiratie en liefde. De eerste werkdag stond een collega voor me. Alle energie trok uit mijn lijf. Ik voelde heel helder: Ik moet hier niet zijn. Dit is een teken. De volgende dag had ik een evaluatiegesprek. Ik heb er een eindgesprek van gemaakt.

Mijn werk was sociaal maar ik had amper een sociaal leven

Ik had nog wel inspiratie, maar dit werk klopte er niet meer bij. Het waren de acht langste weken van mijn leven. Het kostte me zoveel energie om iets op te houden. De laatste weken heb ik me ziek gemeld. Een collega zei toen tegen me: ‘Aukje, je bent gewoon overspannen’. Eigenlijk zat ik al vrij lang heel diep. De speelsheid in mij paste heel erg bij het werk, maar het laatste jaar werd dit minder. Iedereen vraagt wat van je, alles kwam keihard binnen. Ik kon daar niet zo goed mee dealen. Ik ontplofte. Mijn begrenzing was niet sterk. Ik was moe en kortaf tegen de kinderen. Mijn werk was sociaal maar ik had amper een sociaal leven. Ik ben uiteindelijk alleen nog naar werk geweest om afscheid te nemen van de kinderen en van hun ouders.

Introvert doet extravert

Het kost mij soms energie om met mensen te zijn. Ik liep heel erg op mijn tenen bij mensen. Voor mij zat er iets onnatuurlijks in sociale situaties. Ik verlangde een bepaalde extraversie van mezelf. Als ik die niet voelde, dan trok ik me terug. En als ik me energiek voelde, dan liet ik mijn sociale zelf naar buiten knallen. Zulke onnatuurlijke energiestoten waren niet vol te houden.

Ik was continu bezig met de vraag: Hoe kan ik mezelf vertalen zodat mensen mij snappen? Je ziel vertalen kost heel veel energie.

In één op één contacten voelde ik me vaak prettiger. Daarin nam ik snel de rol van hulpverlener op me vanuit een subtiele, onbewuste wederzijdse afhankelijkheid. Ik wilde helpen, maar ik had de ander eigenlijk nodig om me goed te voelen over mezelf. Op die manier kreeg ik liefde, aandacht en erkenning. Ik was eigenlijk continu bij de ander en ik gaf veel. Nu ik er zelf doorheen zat, kon ik deze rol niet meer ophouden. Ik had geen contact met mijn eigen levensenergie. Ik was continu bezig met de vraag: ‘Hoe kan ik mezelf vertalen zodat mensen mij snappen?’. Maar je ziel vertalen kost heel veel energie.

Mensen zeiden: ‘Ik vind je helemaal niet burnout. Ik heb wel eens mensen met burnout gezien, die zaten er heel anders bij

Nu weet ik dat ik eigenlijk meer introvert ben. Hiermee bedoel ik selectief sociaal. Destijds handelde ik vanuit een bepaald beeld van mezelf dat ik dacht te moeten hooghouden. En daar ging het mis. Ik opereerde vanuit een beeld over mezelf en niet vanuit mijzelf. 

Mensen zeiden: ‘Ik vind je helemaal niet burnout. Ik heb wel eens mensen met burnout gezien, die zaten er heel anders bij’. Het ziet er echt bij iedereen anders uit. Sommige kenmerken zijn hetzelfde, maar vergeet ieders eigenheid niet. Ik geloof dat burn-out een indicatie is van een onnatuurlijk leven. 

‘Healers’ burn-out

Ik zat vooral in een ‘healers’ burn-out, een hulpverleners-moeheid. Ik was continu bezig met datgene zoeken in mij en anderen wat gefixt moet worden. Als ik een training omgaan met hooggevoeligheid doe, dan heb ik er geen last meer van. Als ik mijn werk blijf doen, dan train ik mezelf om met mensen om te kunnen gaan. Als ik dit oplos, dan… Mijn drang om mezelf te verbeteren was sterk aanwezig.

Een zolder vol zelfhulpboeken was deels uiting van mijn overtuiging ik ben niet goed genoeg

‘Aukje, je legt de lat hoog’. Ik dacht dan: Wat is de lat te hoog leggen? Ik werk 21 uur, ik neem genoeg rust. Maar mijn hoofd met regeltjes over hoe ik moest verbeteren bleef aanstaan, bewust en onbewust. Een echte reality check was een opmerking van een coach: ‘Ga naar zolder en kijk wat je kunt vinden voor ontspanning.’ Ik zag alleen maar zelfhulpboeken. Boeken om jezelf te fixen. Deze boeken waren uiting van de onderliggende overtuiging: ik ben niet goed genoeg, jij bent niet goed genoeg. Ik kan dit niet zelf, jij kan dit niet zelf.  

De kracht van eenvoud

Zijn wie ik ben en daar okee mee zijn. Het klinkt zo eenvoudig als ik het zeg. Die acceptatie en niks gaan doen. Lummelen. Heb je wel eens zo’n dag? Dat je iets doet zonder een doel of reden? Onthechten van de neiging om nuttig bezig te zijn is onderdeel van mijn proces geweest. Ook rondom eten had ik die doelen vanwege mijn chronische vermoeidheid: dan weer geen gluten, dan weer 21 dagen geen suiker. Langzaam liet ik al deze ‘moetjes’ en doelen liefdevol gaan. Want veel van wat we doen is bezigheidstherapie. Wat gebeurt er als je stopt met dingen doen? Wanneer je simpelweg bent? En wat doe je met de angst dat je dan niets meer doet?

Ik heb lang gehoopt dat er één vorm was, een spirituele practice, waarmee ik mijn ‘plek’ in de maatschappij kon waarborgen. Een vorm waar ik iets mee kon doen. Zo heb ik me jaren aan Reiki gewijd en hierin als zelfstandige mijn praktijk geopend. Het leek me zo passend om werk te maken van iets wat ik fijn vond en goed kon. Om aan mezelf te werken en dat als product door te verkopen. Maar de druk die ik voelde op mijn natuurlijke kwaliteiten die voor mijn inkomsten en geluk moesten zorgen was onnatuurlijk.  

Tegenwoordig is er zoveel. Een tantra cursus hier, een yoga retreat daar. En dan kom je weer thuis en dan is de echte vraag: hoe houd je dit vol in je dagelijkse leven? Soms lijkt het alsof we naast een werk cv ook een spiritueel cv aan het opbouwen zijn. Het aanbod is prachtig, maar zo veel waarde hechten aan de vorm, de manier waarop, voelt als overleven. De kracht van eenvoud is waardevol voor mij. Het blijft een oefening om simpelweg te zijn in een (kapitalistische) samenleving die zoveel waarde hecht aan doen. Alsof stil zitten met een kaarsje niet ook waardevol is. Alsof mijn introverte kant me minder geliefd maakt. Alsof mensen minder van me houden als ik minder doe.

Het blijft een oefening om simpelweg te zijn in een samenleving die zoveel waarde hecht aan doen

Afbraak en wederopbouw

Het begint allemaal bij een fundament dat past bij onze natuurlijke staat van zijn. Ik had mijn fundament nagebouwd en dat zorgde ervoor dat ik niet helder had wat van mij was en wat niet. Mijn waarheden waren helemaal niet gegroeid vanuit vruchtbare, eigen grond. Ik heb een grote schoonmaak gehouden door te stoppen met werken en naar binnen te keren. Ik zocht de stilte op en verminderde hiermee de hoeveelheid externe invloeden. Zo kon mijn natuurlijke fundament groeien. Als je niets doet, ontstaat er een hoop. Ik herzag mijn beeld rondom introversie en extraversie, maar ook rondom spiritualiteit, huwelijk en relatie. Ik moest een soort van dood gaan, zodat ik herboren kon worden.  

Lopend buffet zonder buikpijn 

Verjaardagen zijn voor mij altijd lastig geweest. Ik ben aan het spelen met mijn grenzen (h)erkennen en uitspreken. Waar zeg ik ‘ja’ tegen als ik ‘nee’ zeg tegen een ander of bepaalde situaties? Dit jaar wilde ik heel graag mijn verjaardag vieren met de belangrijkste persoon in mijn leven. Ik heb er voor gekozen om de hele dag met mezelf door te brengen. Ik communiceerde met mijn familie dat ik geen verjaardag met anderen vierde dit jaar. Eigenlijk heel simpel. Maar voor mij was het open communiceren hiervan een voorbeeld van mezelf eren. Van ‘ja’ zeggen tegen mezelf. Ik heb post ontvangen, een pannenkoek gebakken met een kaarsje erin buiten in de nazomerzon opgegeten. Ik ben naar het bos geweest en ik heb mezelf mee uit eten genomen. Op deze manier had ik nooit eerder ‘ja’ gezegd tegen mezelf. 

Wat ik heb mogen leren in deze burn-out periode is dat ik de tijd mag nemen. Ik ga stap voor stap en blijf open voor wat er komt. Ik wil de sprint-modus vermijden. Ik kan nu heel goed lummelen en alleen zijn. Ik gedij bij rust. Voor sommige mensen zal dit heel saai zijn, maar voor mij klopt het nu. Ik zie het leven voor me als een lopend buffet waar je alles kunt pakken. Als ik te veel eet, krijg ik buikpijn en kan ik er niet van genieten. Ik eet nu iets, en als het genoeg is, dan stap ik weg van het buffet. We zijn zo erg bezig met ons leven invullen, met onszelf vullen en de tijd opvullen. ‘Hoe gaat het?’ ‘Ja goed, druk…’. Ik wil vullen vervangen door voeden. Ik wil gevoed zijn.

Af en toe vergeten we dat we mensen zijn, dat we niet meer het menselijke vragen van mensen

Dagelijkse voedende momenten 

‘Overgave’, ‘vertrouwen’, ‘zijn’… Allemaal hele mooie woorden, maar best wel een oefening. Sinds mijn burn-out zijn zelfacceptatie en zelfzorg een groter onderdeel van mijn leven geworden. Een goede maaltijd eten, een nummer met een liefdesfrequentie opzetten, een lange douche nemen. Dat deed ik hiervoor niet, dat zat niet in mijn systeem. Toen zat ik nog in het verbeter-mezelf-mechanisme: ik moet drie weken yoga doen en daarna voel ik me hopelijk beter. Nee. Het gaat om de dagelijkse voedende momenten, hoe klein ze ook zijn.

Nu word ik zo gezien, gehoord en gerespecteerd en dan denk ik: Wauw! En ik doe er niks voor. Ik ben gewoon mezelf!

Ondanks mijn inzicht dat eenvoud en niets doen mij er bovenop heeft geholpen, neemt dat niet weg dat ik er super veel voor heb gedaan. Het is ook hard werken geweest. Ik sta nu vol verwondering op dit kruispunt. Ik ben heel erg dankbaar. Een beetje onwerkelijk en overweldigend. Nu word ik zo gezien, gehoord en gerespecteerd en dan denk ik: Wauw! En ik doe er niks voor. Ik ben gewoon mezelf! Maar het is werkelijkheid, ik mag het ontvangen. De vormen, plaatjes en ideaalbeelden vallen steeds meer weg. Mijn toekomstbeeld wordt hierdoor minder scherp omdat ik niet ergens naar toe werk. Ik sta open en kijk uit naar wat er onderweg is naar mij.

Wat heeft het interview met je gedaan?

Aukje

Het heeft een gevoel van trots in mijn aangewakkerd. Ik voel me trots op mezelf nu ik zie waar ik sta en waar ik vandaan kom. Tijdens het proces kon ik mezelf terug ‘voelen’ en voelde ik compassie en verdriet: Goh vrouw, dat was niet niks. Een waardevolle terugblik. En me op deze manier uitspreken, gehoord worden en het delen draagt voor mij bij aan een innerlijke afronding. Het is goed. En daar ben ik dankbaar voor. Ook heb ik ervaren dat ik echt me beter voel en toch ook nog een weg te gaan heb. Die zelfacceptatie doet me goed en geeft rust. Ik hoef niet verder te zijn dan waar ik nu ben. Voluit leven kan en mag stap voor stap.

Charlotte

Het gesprek met Aukje heeft mij laten zien waar er nog een neiging tot zelfverbetering en fixen zit in mezelf. Haar woorden herinneren me eraan dat ik eerlijk mag voelen vanuit welke plek een verlangen tot iets nieuws komt. Of die drang tot verandering vanuit rigiditeit of zelfzorg komt. Ik vond het waanzinnig mooi om Aukje zo open en eerlijk te horen delen over zichzelf en waar ze vandaan komt. En om haar liefdevol naar zichzelf te horen terugblikken. Wat een rijkdom.

Sta je op een vergelijkbaar kruispunt? Lees onze tips over werk en zelfliefde.

Tips van Aukje

  • Boek De herontdekking van het lichaam van Bregje Hofstede.
    Waarom voel je ik vervreemd van je lichaam? Hoe heeft die breuk tussen lichaam en geest kunnen ontstaan? En hoe speelde die mee in de burn-out die Bregje op haar 24e kreeg?
  • Boek De weg van rust van Jeff Foster.
    ‘Als je je voortdurend goed wil voelen, dan kun je het ontwaken wel vergeten.’ Dit boek laat je opnieuw ontdekken dat je volmaakt bent in je onvolmaaktheid. Stop met het streven naar geluk, stop met het angstvallig vermijden van ongeluk en ontdek dat er een veel diepere vorm van geluk bestaat. Er is niets mis met jou zoals je nu bent; je bent fantastisch in je menszijn.
  • Artikel Ben jij misschien een omasoep type?
  • Eer je natuurlijke ritme: volg bijvoorbeeld een tijdje jouw energie en patronen met de energie van de seizoenen, je maandcyclus, de maanstanden of jouw dagritme.
  • Deze vragen voor zelfonderzoek: Wat is mijn relatie met mijzelf? Wat is mijn relatie met het nu? Wat is mijn relatie met het leven?
  • Vind dagelijks kleine momentjes om jezelf aandacht te geven. Houd het simpel. ‘Deep breaths are like little love notes to your body.’

Tips van Rippling

  • Bezoek een Avond Vol Leven bij jou in de buurt.
  • Boek The Lazy Guru’s Guide To Life van Laurence Shorter.
    Bereik meer door minder te doen. Een boekje met mooie illustraties die lezers aanmoedigt hun innerlijke goeroe te omarmen en om de stress en angst van de moderne wereld los te laten.
  • Boek Altijd Scherp van  Jim Loehr en Tony Schwartz.
    De meeste mensen zijn meer bezig met het managen van hun tijd dan met het managen van hun energie. Maar wat heb je aan een uur extra werktijd als je aan het eind van de dag niet meer vooruit te branden bent? En wat heb je aan een snelle carrière als je halverwege opgebrand raakt? Dé klassieker over hoe je slim kunt omgaan met je energie. 
  • Artikel Holistisch huisarts signaleert nieuwe burn-out golf: spiritualiteit als antidepressiva? van Juriaan Galavazi op Holistik.
    Galavazi, holistisch huisarts en coach, legt uit waarom het zo belangrijk is jezelf te leren dragen bij ongemakkelijke gevoelens. Om je onverdeelde aandacht te geven aan twijfel, onzekerheid, pij en verdriet. Zónder meteen in actie te komen met behulp van yoga, meditatie of mindfulness oefeningen…

Deel dit verhaal en jouw ervaring

Is dit interview waardevol rond jouw zoektocht naar voluit leven? Deel het verhaal dan met andere mensen op een kruispunt via de social media knoppen. Ook vinden wij en de geïnterviewde het altijd leuk om te horen wat het verhaal met jou doet. Reageer dus vooral hieronder!

2 Reacties

  1. Conny Coppen

    Prachtig, herkenbaar en hartverwarmend verhaal.
    Dank voor het delen Aukje!
    En heel mooi beschreven, complimenten.

    Antwoord
  2. Vera Harnischmacher

    Wat een fijn herkenbaar verhaal om te lezen, Aukje. En prachtig op papier gezet door Charlotte! Ik genoot ook van de tip over het Omasoep- type.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Meer lezen?

Blog Mens Op Een Kruispunt #5: Klaas

Blog Mens Op Een Kruispunt #5: Klaas

Dan ben je na 27 jaar weg bij je werk. En dan blijkt dat je gevoel van veiligheid rondom je werk eigenlijk een schijnveiligheid is geweest. Wat gebeurt er als je de vertrouwde zekerheden loslaat en je niet anders kan dan je leven open gooien? Klaas neemt ons mee.

Lees meer
Blog Mens Op Een Kruispunt #4: Esther

Blog Mens Op Een Kruispunt #4: Esther

Esther vertelt ons hoe ze om gaat met haar strijdlust tegen onrecht. ‘Ik haalde kracht uit pijn. Boosheid als veranderkracht dient mij niet meer, maar ik wil ook niet mijn vuur laten doven.’

Lees meer
Blog Mens Op Een Kruispunt #3: Kobus

Blog Mens Op Een Kruispunt #3: Kobus

Kobus vertelt ons over zijn zoektocht in de liefde en het losbreken van de norm monogamie. “Opeens was ik verliefd op twee dames en een ex die ik nog niet kon loslaten! Ik ervoer hoe het was om een diep liefdesgevoel voor drie mensen tegelijk te hebben.”

Lees meer

Pin It on Pinterest

Share This

Dit delen?

Deel deze inzichten met je vrienden. Dat is ook samen voluit leven :-)