Portret – Moniek Zegers

22 oktober 2026

Loes Berkhout

Moniek Zegers

51

Gelukkig gescheiden en klaar met daten. Welkom als er een man op mijn pad komt.

Met kinderen Nema, Lieven en hun vader in woongemeenschap van 15 huishoudens

Impulsdrager Rippling. Financieel huishouden met Egon. Inkomsten uit Gedragen Stam Rippling en opdracht oude bedrijf.

Bird eye view, vanuit mijn binnenste beweging brengen, moeiteloze manifestatiekracht.

Verbonden Aarde Dorp realiseren waar ik zelf in woon.

Overprikkeling als ik langdurig in een groep ben.

Alle menselijke vermogens, die niet zo bovennatuurlijk zijn dat we denken, in elkaar wakker maken.

Moniek, voor het eerst dat jij wordt geinterviewd in 10 jaar Rippling! Vaak ben je op de achtergrond in de cirkels, terwijl je de back bone bent van ons organisme en een bepalende kracht in het hele ecosysteem. Ik ben blij om jou voor het voetlicht te brengen als mede impulsdrager.

Zeg eens, wijze vrouw: Waar is het bewustzijn op aarde wat jou betreft nu?

MONIEK: Het lijkt me overduidelijk dat we in een mega transitie zitten waarbij alles naar boven wordt gestuwd en los trilt. Er is heel veel donkerte als tegelijk heel veel licht, die gaan samen op. Licht in de donkerte zorgt dat het uiteindelijk kan transformeren. Ik ben 10 jaar geleden begonnen met mijn eigen transformatieve reis en die is nooit meer gestopt. Ik vind de tekst op onze home wel treffend ‘De aarde beeft op haar grondvesten, niks klopt meer, toch klopt ’t. We zijn waar we zijn.’

De aardse werkelijkheid omarmen

Is er iets waar je vrees voor voelt op dit moment, in je eigen omgeving of op wereldschaal?

Nee, niet dat ik er in contact mee ben. Nou ja, ik kan het wel spannend vinden als mijn dochter ’s avonds laat naar huis komt fietsen. Maar verder ervaar ik mezelf als behoorlijk onbevreesd. 

Als jij de Gezaghebbende Godin zou zijn van de Nieuwe Aarde: Wat is het eerste waar jij de focus op legt? 

Ik wil het leven ervaren zoals het is. Ik vind niet dat er iets anders moet. Ik aanvaard hoe de samenleving nu is en het gaat allemaal hartstikke goed (lacht luid). Het is wel raar dat ik dat zeg, hè? De transitie naar een wereld waarin we met elkaar omgaan vanuit liefde, vertrouwen en overvloed is gewoon aan het gebeuren. Alle waarheid, alle schaduw komt aan het licht.. wauw. Het bewustzijn stijgt gigantisch, van daaruit ontvouwt het zich. Ik voel me enorm dankbaar om deze tijd mee te mogen maken. 

Het komt over als dat je een natuurlijk bescherming voelt en een ingeboren diep vertrouwen hebt in het goede?

Ja, ik denk dat ik altijd een groot vertrouwen in het leven heb gehad en dat is alleen maar verder gegroeid. Ik leer me daar steeds meer aan overgeven. Ik heb een belichaamd besef van wie ik ben vanuit het contact met mijn ziel. Mijn ziel zit in mijn lichaam, zij laat mijn hart kloppen en mijn bloed stromen. Zij voelt als oneindig. Er is vanuit dat besef geen schaarste, geen tekort, geen eindigheid.

Elke keer ben ik weer onder de indruk hoe vol vertrouwen en helder jouw bewustzijn is. Hoe kunnen mensen daarop intappen die daar minder contact mee voelen?

We zijn in de aardse werkelijkheid, in dit lichaam. Hoe paradoxaal het misschien klinkt: Juist door dieper in je lijf te zakken, kun je wijdser worden en contact maken met je ziel. Je kunt je via je ziel verbonden voelen met alles en iedereen, zowel je afscheiden ‘ik’ als de eenheid. De aardse werkelijkheid is voor mij de ingang naar de grotere werkelijkheid. Zoveel mogelijk momenten ben ik buiten, in de moestuin en wandelend op blote voeten. Dat helpt mij.

De uitersten van wij en ik

Hoe groeide jij op?

Ik groeide op bij een groot groente- en fruitbedrijf op het platteland van Nijmegen.. Op mijn 15e reed ik voor zonsopgang met de trekker door de stille stad naar het aardbeienveld. Daar werkte ik op het land als de zon opkwam. Een sereen moment. Mijn ouders zijn van de generatie boerengezinnen waarin familie belangrijker is dan jijzelf.  De flower power tijd is geheel aan hen voorbij gegaan. In de dorpen waar die gezinnen wonen bestaat een diep wij-besef of noaberschap. Dat heeft iets heel moois. Je bent er vanzelfsprekend voor elkaar, als iemand een kapotte auto heeft bijvoorbeeld.

Thuis was het een zoete inval. Iedereen was welkom, werkers, familie, buren, dat ging heel gemoedelijk. Een ziek persoon krijgt aandacht en bloemen, zal niet alleen zijn. Ook nu niet in het dorp waar mijn ouders wonen (Beuningen). Je bent er voor elkaar, je zorgt voor elkaar in de brede kring van familie en kennissen. Maar dat had ook een minder gezellige kant. Dat betekende naast veel samenzijn, aanpassing aan de groepsnorm en dus jezelf wegcijferen. 

In mijn generatie heeft een omschakeling plaatsgevonden. Ik heb in mijn leven de verschuiving meegemaakt van een boeren wij-cultuur naar het doorgeschoten individualisme. Zeker toen ik ging studeren en naar de stad verhuisde.

Kun je delen over jouw ervaring met het doorgeschoten ik?

Ik heb me alleen gevoeld, zeker in Amsterdam. Een interessante afvraging die nu opkomt: is dat het ongezonde wij of het ongezonde ik? Pas als er een besef komt van ‘ik’, dan kun je je alleen gaan voelen. De twee uitersten ken ik. Toen ik opgroeide ging de focus meer over naar gezin als hoeksteen van de samenleving. Mijn ouders en drie zussen zijn hecht, maar we hebben veel meer onze eigen levens. Ik merk nu mijn ouders meer zorgbehoevend zijn, dat we weer dichter samen om hun heen staan. Dat koester ik. 

Geleefd en bepaald worden

Het leven van mijn ouders werd in hun jeugd volledig bepaald, van de vroege ochtend tot de late avond. Met werk op het land, school, de kerk en een grote familie waarin ieder zijn taken had. Het was geleefd worden en in groepen zijn, er was geen aandacht voor bewustwording voor jou als individueel mens. De invloed van de kerk en autoriteiten was in die tijd nog zo sterk. Je werd zondig geboren. Zo kregen doodgeboren kindjes die nog niet gedoopt waren geen grafje, maar werden ergens begraven onder een heg. Om waardig te worden en niet in de hel te belanden moest je jezelf bekeren tot het geloof, jezelf bewijzen, hard werken, gehoorzaam zijn aan de kerk. Leven volgens de sociale norm. Ik heb niet het idee dat mijn ouders echt het besef hadden dat het anders kon. 

Zalig zijn de onwetenden? Als je niet beter weet, dan kan je de omstandigheden als best goed ervaren.

Ja, mijn ouders vinden dat ze gelukkig zijn opgegroeid, terwijl ze weinig persoonlijke liefde en aandacht hebben ontvangen. En ook nauwelijks zijn aangeraakt als baby en jong kind.

Aanraakarmoede

De hand van de innerlijke moeder

Geef jij aandacht aan die laag van jou die niet voldoende aangeraakt is?

Op dit moment ben ik geregeld bezig met zelfcompassie. Om de laatste gewonde kinddelen die op de diepste laagjes naar boven komen, te ontmoeten. Eén uitingsvorm van mijn gewonde kind is dat ik eigenlijk standaard met een naar gevoel wakker word. Desolaat, verlaten, alleen, ontredderd.

Wow, dat klinkt heel ingrijpend. Dus je wordt als het ware wakker als een kind dat haar moeder nodig heeft?

Ja, ik denk wel dat je dat goed omschrijft. Het is een staat waarin ik niet kan uitreiken. Eerder ging ik de dag in, deed ik mijn ochtendpraktijk (de Tibetaanse riten) en stapte ik erover heen. Maar uiteindelijk ben ik gaan beseffen: ik heb nu de hand van mijn innerlijke moeder nodig.

Wat doe je dan?

Ik leg mijn hand op alle plekken neer waar ik het nodig heb, mijn onderrug, mijn gezicht, mijn nek. Iedere keer voel ik de warmte in mij stromen vanuit mijn hand. Dan ga ik van een staat van ontredderd zijn naar me gekoesterd en gevuld voelen met mijn eigen liefde.

Ik vind het ontroerend en inspirerend, dat jouw lichaam op dit ‘idee’ kwam..

Kennelijk ben ik er ook jarenlang niet op gekomen. Het heeft er waarschijnlijk mee te maken dat ik mijn hand voorheen niet zo kon ervaren als nu. Ik heb diep contact gemaakt met mijn ziel en weet nu dat ik dit nodig heb. Blijkbaar ben ik er nu klaar voor. Ik luister naar Darius J. Wright, wiens werk omvat mensen in contact te brengen met hun zielspad, onder andere via out of body experiences.

Je zou kunnen zeggen, als we onszelf allemaal zo leren koesteren dan komt die liefdevolle wereld waaarin we in balans leven zo te voorschijn. 

Zeker. De sleutel ligt klaar in onszelf. 

Gezonde Groeigroepen

Kun je een brug maken met jouw verleden en hoe Rippling is begonnen?

Als kind voelde ik dat we bedoeld zijn om in gezonde gemeenschap te leven. Zonder dat ik wist hoe het hoorde te zijn, had ik daarvan een ingeboren besef. Ik ben van Amsterdam 5 hoog verhuisd naar een woongemeenschap in Arnhem. Een paradijs voor grote en kleine mensen en dieren met een gigantische moestuin. Het creeëren van een gezonde gemeenschap voelt als mijn zielsvervulling.

Is Rippling bedacht of ontstaan?

Dat is ontstaan. In het begin bedacht ik wel dingen maar die liepen dan juist steeds anders. Er is een rode draad in wat mij bezielt: gemeenschap met gezonde balans tussen ik en wij, gelijkwaardigheid en synergie.

Wat bedoel je met synergie? 

Als mensen met een open hart in gelijkwaardigheid samenkomen rond een heldere gezamenlijke intentie dan kan er een natuurlijke afgestemdheid ontstaan. Dat is iets magisch. Ze krijgen dan samen toegang tot het veld van alle mogelijkheden. Dat zijn de richtinggevende elementen in mijn leven die vorm kregen toen ik jou, Loes, ontmoette.

Op welk punt in je leven stond je voordat het zaadje van Rippling ontkiemde?

Ik was gestopt met een bedrijf in duurzame gedragsverandering in grote organisaties (Snowballs & Flywheels). Ik had ontdekt wat dialoogvoering in een veilige, gelijkwaardige setting deed in groepen. Hoe mensen tot synergie kwamen, de creatiekracht die het losmaakte. Ik kon proeven van een krachtig groepsveld en ik had de expliciete wens om, iets wat ik ‘groeigroepen’ noemde, vorm te gaan geven.

Werken om waardig te zijn

Hoe leefde je in die tijd? Het leven voor Rippling?

Ik was vet werkverslaafd. Er was een kloof tussen wat mijn ziel voelde en wat ik deed. Ik ervoer een enorme pijn over de aandacht die ik aan mijn kinderen wilde geven, maar niet gaf.

In die werkverslaving zat ik in een enorme overlevingsstand. Doordat we een eigen onderneming hadden waren we, in mijn overtuiging destijds, ook nooit vrij. Ik ging in het weekend en de avonden door. Egon was dan op zaterdag met de kinderen iets leuks aan het doen en ik dook een hotellobby in. Achter mijn laptop met een kop koffie werkte ik dan voorstellen uit bijvoorbeeld voor Unilever Europa. Die opdracht was eigenlijk te groot voor ons kleine bedrijfje. Wij werkten samen met alle marketingafdelingen in Europa, zij hadden op maat verzoeken. Wij voerden dat dan door, wekenlang iedere avond zaten we tot 23u achter de laptop. Ik was bezig met de toekomst. Als ik maar hard werk, dan komt er een keer meer ruimte.

Daar hoor ik wel wat sporen uit je jeugd in terug..

Zeker. Vanaf het moment dat Egon en ik kinderen kregen was er niets anders meer dan werk en kinderen. Weinig vrije tijd en vakanties. Al was zondag wel de dag van leuke dingen met het gezin en soms met vrienden.

Je zegt wel eens: ik was contactgestoord. Maar je voerde toch het woord bij grote bedrijven zoals Eneco en PGGM?

Ik denk er liever niet aan terug. Ik vermoed dat ik me heel onveilig heb gevoeld en mezelf heb gepusht. Op mijn maskers ben ik er wel gekomen en door samen te werken met mensen die het woord voerden.

Is er iemand die jou in de diepte zag, jou op zielsniveau aanraakte?

Het echte wakker worden ontstond omdat ik verliefd werd op een andere man met wie ik samenwerkte terwijl ik in mijn huwelijk zat. Hij had een onderneming gehad met zijn partner en zag veel herkenning in de situatie bij Egon en mij. Hij spiegelde mij. ‘Jij kunt je relatie nog redden.’

De laatste opdracht die ik deed ging over sociale onveiligheid. Toen ben ik mezelf de vragen gaan stellen ‘hoe veilig voel ik mezelf eigenlijk in sociale contexten?’ Hoe zit mijn liefdesrelatie eigenlijk in elkaar?’ In één keer doorzag alles, de ongelijkwaardigheid en ongezonde dynamieken die in deze relatie zaten, hoe ik mezelf klein hield en niet authentiek leefde. Ik werd nieuwsgierig naar mezelf. Toen begon ik met een training Verbindend Communiceren en kwam alles in een stroomversnelling.

Woongemeenschap Arneco in Arnhem Zuid

De waarde van een woongemeenschap

Jij en Egon zijn inmiddels gelukkig gescheiden 🙂 en voeden samen jullie kinderen op. Een bijzonder harmonieuze situatie?

Ja, we wonen als gezin in één huis. Egon is een dag per week bij zijn vriendin in Amsterdam. We runnen samen het fysieke en financiele huishouden. Er is eigenlijk op de praktische laag niet zoveel veranderd, behalve dat de liefdesverbinding over is. Dat geeft voor onze kinderen ook veel rust en stabiliteit. 

Wat heb je geleerd van dit huwelijk, dit einde en nieuwe begin? 

Het is niet vanzelfsprekend dat je samen blijft. Het is belangrijk in een liefdesrelatie dat je blijft voelen of het jullie allebei echt nog dient. Soms is het de bedoeliing dat zielen – wanneer ze elkaar iets hebben gebracht – weer afscheid nemen. Het vanzelfsprekende ‘Je trouwt met elkaar en blijft altijd met elkaar’ dat vind ik nu maar een raar gegeven. Je blijft trouw aan je ziel. Daar gaat het om. 

Haha, daarom trouwde ik ooit met mezelf (met een ceremonie)..

Ja, echt zo mooi. Inmiddels ben ik ook getrouwd met mezelf, zo voelt het. Het grootste verraad is ontrouw zijn aan je eigen ziel. Iedereen die zuiver zijn ziel voelt, kan in verbinding uit elkaar gaan. Ik ben echt blij voor mezelf, maar ook blij voor Egon dat hij zo’n goede relatie heeft met zijn vriendin.

Mooi. Wat heb je geleerd over relaties en sociale veiligheid in jouw bijzondere woonstituatie nu?

Ja, we wonen samen in een woongemeenschap in Arnhem Zuid. We zijn vanaf de voorbereidingsfase al betrokken en we bestaan nu ruim 10 jaar. Wij hebben een gigantisch mooie moestuin met grote opbrengst, daar kan ik zoveel in kwijt. Ik ontmoet daar buren, ik werk samen, heb mijn kletspraatjes. Ik oogst voor de hele gemeenschap. Er komen meer kanten van mijzelf tot expressie.

Het is absoluut fijn als je niet alleen leunt op je eigen partner in het sociale verkeer. Je kunt aardig wat behoeftes op dagelijkse basis vervullen in relatie tot buren. Daarnaast heb ik natuurlijk de sterke verbinding met jou Loes, met ons Rippling team en de Gedragen Stam Verdiepingsweg (jaaropleiding van Rippling). Ook met onze vrouwengroep, de Maanzusters. Daar ervaar ik die verbondenheid, voel ik me onderdeel van een groter veld en groeit de verbinding met mezelf aldoor. Dat vermindert de druk op behoeftes die je anders met partner wil vervullen. 

Op welke manieren doen samenwonende koppels een beroep op hun partner?

Er zijn (on)bewust allerlei momenten dat je op je partner leunt. Die veranderen op het moment dat je in een groep woont die je op dagelijkse basis ziet. En als je mensen hebt die in je emotionele behoeftes voorzien. Dat is voor mij zo. 

Maakt dat je relatie als gezin / koppel dan gezonder?

Zeker. Ik denk dat bredere gemeenschapsbedding zorgt dat er minder druk staat op jonge gezinnen en relaties. Even stoom afblazen, kinderen die samen spelen, ons naaiatelier waar we met vrouwen ‘s avonds samenkomen, dat is een fijn moment. 

Wat leren mensen van intensief samenwonen?

Er is veel goedheid. Ik denk dat mensen veel van elkaar leren accepteren, juist ook door allerlei nare kanten van elkaar te zien in het samenwerken en samen vergaderen. De ander, je buur, blijft een mens met alle hebbelijkheden en onhebbelijkheden. We zijn allemaal spiegels voor elkaar. Juist omdat we buren zijn en en dus ook niet lang uit contact kunnen gaan, brengt dat veel. Ook al zie ik allerlei kansen tot verdieping voor ons onderling 

Eén belangrijke intentie van Rippling is een intentionele woongemeenschap, een Verbonden Aarde Dorp helpen ontkiemen. Jij woont al in een woongemeenschap en bent hartstikke tevreden. Waarom is het creëren van zo’n dorp belangrijk voor je? 

Omdat mijn ziel dat wil. Er is nog zoveel meer mogelijk. Een dorp waar we alles welkom heten, trauma, triggers en diepe vreugde. Ik zie voor me dat we elkaar als mensen nog veel dieper ontmoeten waardoor we uiteindelijk onze menselijke synergie tot leven laten komen. De magie van het leven ten volste kunnen ervaren. We helpen elkaar om steeds meer te zakken in het mens zijn. Iedereen wordt steeds echter, steeds authentieker. Hoe authentieker ieder mens, hoe zuiverder hij/zij kan brengen waartoe hij hier op aarde is gekomen. Ten dienste van zichzelf en het geheel. 

Dat wil mijn ziel ook :). Als het Verbonden Aarde Dorp er eenmaal is dan zit Moniek… 

Veel in het dorp zelf en in blote voetjes in het voedselbos natuurlijk:). 

Je klinkt als een dankbaar mens dat vol vertrouwen en zonder teveel weerstand door deze transitie beweegt..

Ja, ik ervaar zoveel flow in mijn leven. Liefde transformeert alles. Daarom is het ondanks alle lelijkheid ook zo’n mooie tijd. God ja, wat ben ik blij dat ik nu leef. 

Wat ben ik blij dat jij nu leeft. Dat wij elkaar mochten treffen 10 jaar geleden en zijn waar we zijn. Gewoon magie Moniek!

(Dikke smile)