Portret – Vincent Greeven

29 juni 2026

Loes Berkhout

Vincent Greeven

31

Chalet in Bilthoven

Huishoudelijke hulp, online taaltutor, tuinman, holistisch masseur

Alleen losse verbindingen.

Vince spreekt vele talen, heeft een krachtige stem en is op geheel eigen wijze avontuurlijk, muzikaal, expressief.

Somatisch-spiritueel natuurcoach en Pedagogisch medewerker natuur BSO.
Vooral wil ik mensen verbinden via beweging, expressie en ceremonie.

Groepsveroordeling

Samenwonen in emotioneel gezonde gemeenschap zonder vaste lasten druk

Van wild reisplan tot donkere nacht van de ziel

LOES: Vincent, ik ken jou via de Gedragen Stam verdiepingsweg van vorig jaar. Je ben ook dit jaar weer stamgenoot. Ik zou jou graag horen over de thema’s die spelen bij jou als jonge bewuste man in deze wereld in transitie. Je vertelde dat je ooit wilde reizen maar het er niet van kwam..

VINCENT: Tijdens mijn studieperiode reisde ik wanneer ik kon. Tussen mijn achttiende en vijfentwintigste ben ik consistent iedere zomer op reis geweest. Bij elkaar wel drie jaar. Vijf jaar geleden, na het schrijven van mijn scriptie voor Liberal Arts and Sciences, was ik in een enorme bliss. ‘Ik ga mezelf op een diepere manier ontmoeten in de buitenwereld’, was mijn voornemen. Mijn concrete plan was om eco-gemeenschappen in en buiten Europa bezoeken. De wereld lag aan mijn voeten.

Dissociatie en zichtverlies

De coronacrisis had Nederland in zijn greep. Ik zag me genoodzaakt mijn wilde reisplan le laten varen. Ik voelde me vastzitten. Hoe ga ik geld verdienen op een passende, constructieve manier? Langzaam raakte ik mezelf kwijt in de beklemming. Ik kreeg angsten en bleef piekeren. Daarop belandde ik in extreme de stemmingswisselingen. Mijn hersenen implodeerden als het ware, mijn hoofd voelde zwaar en heet. Simpele dingen, zoals een afspraak maken met arts of iets uitrekenen, waren al teveel. Mijn korte termijn geheugen was zo slecht, ik vergat namen van mensen die ik net had ontmoet. Alsof ik beginnende Alzheimer had. Mijn overtuiging was dat het reguliere GGZ systeem mij niet kon helpen. De online Acceptance and Commitment Therapie die ik volgde bevestigde dat voor mij. Ik had nog amper ervaring met therapeutische settingen en miste handvatten om me daartoe te verhouden. Ik was in een hulpsituatie die totaal niet resoneerde met hoe ik wilde leven als eco-community nomade. Mijn aandacht ging uit naar yoga, natuur, gemeenschap, beweging, gezondheid. Ik voelde intuïtief aan: ‘Dat zal mijn redding, zegen en heling zijn.’

Hoe ben je daarmee omgegaan?

Tijdens de tweede lockdown in de winter – toen het piekeren, de angstaanvallen en stemmingswisselingen begonnen – ging ik nergens heen. Ik bleef veel op mijn kamer en vluchtte in denken en eten. Soms lukte het er met iemand over te praten, maar dat was lang niet toereikend. Als ik onder de mensen was hield ik de schijn op dat “alles oké was.” Ik hield me vast aan vlot en plezierig in de omgang zijn, terwijl ik me van binnen uiterst onzeker, bang en depressief voelde.

Het is een fase geweest met twee extreme uitingsvormen. Aan het begin trok ik me ontzettend terug en later ging ik juist relatief veel de deur uit, met veel onbehagen en angst in mijn binnenwereld. Na een reeks psychische uitdagingen kon ik er niet meer omheen. Iemand spiegelde mij: ‘je dissocieert’. Hoewel dit een nieuw woord en realiteit voor me was, voelde ik dat het klopte. Mijn lichaam vond een natuurlijke manier om mij toch te bereiken. Het ging grenzen aangeven wanneer ik mijzelf verdoofde of gedrag vertoonde dat niet congruent was met ware gezondheid. Mijn lichaam gaf door emoties en zichtverlies feilloos aan wanneer ik incongruent handelde. Op het dieptepunt konden mijn ogen het gros van de dag maar 50% waarnemen van wat normaal voor me was.

Overgeleverd aan mezelf

Er kwam een nieuwe lockdown. Er leefde veel angst in me, onzekerheid en ik durfde mijn kwetsbaarheid niet te delen. Het was een heel psychotische periode. Ik leefde heel erg in mijn eigen wereld. Het was ‘me against the world’. Ik heb uitgereikt, maar mensen konden niet veel met mij. Ik was een langere periode online in contact met een meisje uit Colombia, in haar vond ik veel steun en gelijkgestemdheid. Maar zij was in de jungle zonder bereik. Er was verder niemand, in Nederland had ik geen binding meer. Mijn verhaal luidde ‘er is niemand die denkt en verlangt zoals ik’. De enige die ik had waren mijn ouders. Dus ik was vooral overgeleverd aan mezelf. 

Levenslijntjes in de donkere nacht van de ziel

Dat klinkt als een flinke donkere nacht van de ziel. Hoe ben je daardoor heen bewogen? 

Een mooie mengelmoes van activiteiten en ervaringen. Ik ontdekte Ecstatic Dance in de Soesterduinen, dat was mijn redding gedurende de meest invasieve fase van de coronamaatregelingen. Daardoor hield ik hoop en energie. En ik deed vrijwilligerswerk met vluchtelingen en later als begeleider bij een opvang voor daklozen. Toen de eerste golven van de donkere nacht van de ziel bedaarden, volgde ik een Tantra jaaropleiding met mannen bij School of Shakti. Daar heb ik een enorme transformatie doorgemaakt in belichaamd bewustzijn. Hoe ben ik nu aanwezig? Welke delen van mij voel ik nu?

Iemand tipte mij Rond de Vuurplaats, een ceremoniële gemeenschap rondom de kracht van de zweethut en vuur. Dat was voor mij thuiskomen. Ik kon daar echt mijn hart openen en tonen. Ik was onder de indruk hoe mensen daar deelden en vond daar veel herkenning.

Op weg naar belichaamd man zijn

Wil je meer delen over ‘je als man open stellen voor steun en broederschap?’ 

De man die ik nu ben heeft een hele reis gemaakt in belichaamd bewustzijn en spiritualiteit. Ik heb veel meer kanten van mezelf leren kennen en daarmee om leren gaan. Mijn rouw, mijn frustratie, de pijn en verdriet van het leven. Je als man openstellen voor hulp en broederschap ervaar ik als spannend, uitdagend en kwetsbaar. Naar mijn idee omdat ik zo gewend en geconditioneerd ben me sterk te moeten houden. Je openstellen vraagt moed, omdat je buiten je comfortzone treedt en je niet weet hoe, en òf, je ontvangen zal worden. De voornaamste angst die ik hierin herken is angst voor afkeuring en uitsluiting. Ben ik goed genoeg? Word ik begrepen? Mag dit wat nu in mij aanwezig is er zijn?

Leven in hokjes

In mijzelf voel ik verdriet dat we in een bepaalde afgescheidenheid leven. Ik word beperkt door de vorm die ik om mij heen vind, waar mensen veelal op zichzelf wonen, hun eigen huis, eigen hokje, eigen tuin. 

Waarom raakt dat je zo?

Naar mijn idee zijn mensen veel bezig met allerlei verplichtingen, een baan, de druk en stress die erbij komen om onze privéhuizen en -levens te kunnen onderhouden. Dat doet mij pijn. Want het ontbindt mensen van het leven, van levenslust, van levensenergie. Het maakt suf, het verdooft. Ik zie verdriet en eenzaamheid. 

Wat daarin beneemt jou levenskracht?

Mijn onophoudelijk verlangen naar reizen leek een tijd vluchten te zijn. Het meest intense gevoel van vrijheid heb ik ervaren tijdens het reizen, als ik mijn vaste lasten niet had. Ja, bijna altijd ben ik bezig met wanneer mijn huur wordt afgeschreven.  Mijn systeem is een stuk rustiger als ik geen zorgen heb over mijn basis. Ik heb jaren vurig gehoopt op een onvoorwaardelijk basisinkomen. Toen dat niet doorging ben ik mijn hoop in de Nederlandse samenleving wel verloren. Ik zie hoe geld uit de sociaal culturele en zorgsectoren wegvloeit naar de technocreatie. In een community-omgeving zie ik voor me dat je geen zorgen hebt over vaste lasten. Dat er daarom een bepaalde vrijheid en rust is om me te focussen op het hier en nu. Op dingen die direct betrekking hebben op mij en mijn omgeving, zichtbaar en in verbinding. Ik kan me openstellen voor van alles dat ik tegen kom. Ik kan vrij beslissingen nemen. 

Gemeenschap, gruwel en zegen

Vincent, aan jou als als doorgewinterd communitymens de vraag: Gezonde gemeenschapsvorming, wat is daarvoor nodig? 

Transparante, eerlijke communicatie over wat er leeft in afstemming met elkaar in plaats van achter elkaar om. Gezonde emotioneel verbonden communicatie. Op veel plekken ontbreekt dat helaas wel. Ik heb nu een aantal keer ervaren hoe prachtig, helend, verbonden, een opschoninggesprek is. Bij Rippling en ook op andere plekken. Door het gebrek daaraan bij communities ontstaat er een heel onveilige sfeer. 

Wat is je grootste nachtmerrie op het gebied van samenleven en gemeenschapsvorming?

Om in een ban van schande en schaamte, groepsoordeel te belanden en geïsoleerd te worden. Ik heb het meegemaakt. Ik had het gevoel veroordeeld te worden door een grotere groep mensen vanuit slachtoffer-projecties van een vrouw waar ik een intieme liefdesrelatie mee had. Hier en daar hoorde ik dingen die ze over me had gezegd die ver verwijderd waren van wat er naar mijn idee werkelijk gebeurd was. De geestelijke ervaring van deze situatie kwam me zo hoog te zitten dat ik in een paniekaanval terecht kwam. Dat heb ik opgevangen door te gaan ademen, zoals ik geleerd had tijdens verbonden ademsessies. Daarna heb ik in het bijzijn van iedereen mijn ervaring gedeeld waarbij ik het bij mijzelf hield en mijn verantwoordelijk nam voor dat wat mijn gedrag mogelijk voor “negatieve” gevolgen heeft gehad bij vrouwen waarmee ik in verbinding ben geweest.

Je zit in Rippling haar Gedragen Stamveld. Onze visie is dat er eerst een gezond sociaal weefsel, ecosysteem moet zijn, voordat we kunnen bouwen (aan een organisatie, dorp, samenleefplek whatever). Wat is jouw eerlijke mening over hoe wij het doen?

Wat ik heel mooi vind aan de Gedragen Stam is hoe de hoeders de stam dragen: wezenlijk, menselijk, tastbaar. Dat heb ik als een mooie toevoeging ervaren aan een bewuste intentionele gemeenschap. Jullie noemen bijvoorbeeld concrete voorbeelden en worstelingen uit je eigen leven. Wat jullie zien en duiden in de wereld. Dat wordt meegegeven aan het geheel. Zo mooi. Er is een openheid om te onderzoeken, te verkennen samen als groep wat het is om mens te zijn, waarbij het snijdt aan gelijkwaardigheid. Bijzonder aan de Gedragen Stam is hoe jullie dat opbouwen. Het eerste jaar is er stevige bedding vanuit jullie en daarna geleidelijk meer ruimte voor initiatief van alle stamgenoten. Er is ruimte voor mensen om zichzelf in te brengen, authentiek te kunnen delen. We kunnen alles uitspreken in de groep, we horen elkaar. Dit ook in het samen verzorgen van onderdelen zoals een muzikale tune-in of een bosbad-ervaring. Het is voelbaar, dat gezamenlijk eigenaarschap. Het wordt voelbaar dat we meer waarde gaan hechten aan het collectief, de meerwaarde van ons als groep en herkenning in elkaar.

Wegwijzers naar een Verbonden Aarde (Dorp)

Rippling heeft als leidraad om in alles wat we doen bij te dragen aan een Verbonden Aarde Dorpscultuur. Wat zie jij als belangrijke kwaliteit om te ontwikkelen als Verbonden Aarde mens/ dorpsgenoot en waarom?

Een woord dat opkomt is discipline. Van discipel, trouw zijn, gecommitteerd zijn. Ik denk dat het een voedzaam principe is, een heilzame focus in ‘t dagelijks leven zou kunnen zijn. Om te kiezen, om richting te geven. Trouw te zijn aan jezelf, je hoger weten, je diepere intuïtie. Jouw eigen design kennen. Wat heb ik nodig in dit moment? Wat is dienstbaar voor mij en het geheel? Aan de hand van jouw waarachtige raadgever beslissingen maken die goed zijn voor jezelf en je omgeving. 

Compassie voor mr Nice Guy

In Rippling zijn we altijd in een gemengde groep. Toch lijkt het dat mannen en vrouwen deels een eigen pad te bewandelen hebben. Wat zie jij als belangrijke kwaliteit om te ontwikkelen als Verbonden Aarde man?

Waar ik door geïnspireerd ben bij andere bewuste mannen is een bepaalde oprechtheid, kwetsbaarheid en waarachtigheid. Staan voor bepaalde waarden, no matter what. Dat geeft bedding, basisfundament. Daar kan je van op aan.

Wat is specifiek de zoektocht voor bewuste ontwakende mannen in een nieuwe aarde?

Om voorbij conditionering, aanpassing, ‘mr. Nice Guy spelen’ te groeien. Er wordt je van jongs af aan niets geleerd over je intuïtie, jouw authentieke weten, maar wel dat je je zus en zo te gedragen hebt. We zijn bang teveel te zijn als man. Mijn ruimte innemen is spannend. Ik ben bang om gezien te worden, mezelf teveel uit te drukken. Ik voel een taboe op hard geluid maken, wild krachtig bewegen, schreeuwen, expressiever gedrag. Ik heb de indruk dat ik snel als teveel wordt ervaren. Bang dat ze denken dat ik de ruimte van anderen ontneem. Alsof ik de macht, de controle overneem en dan overheers. Ik voel angst voor afwijzing op mijn mannelijk leiderschap, omdat het inmiddels nogal een negatieve connotatie heeft. Mannen zijn gecastreerd geraakt.  

Dus zoek je naar een manier om je mannelijke leiderschap expressief uit te drukken vanuit die kwetsbaarheid en dienstbaarheid? 

Ja. ik ken mannen die inmiddels een hekel hebben aan mannen en daarmee ook een deel van zichzelf verwerpen natuurlijk. Ze zijn zo veroordeeld waardoor ze het moeilijker vinden om te staan voor zichzelf. Hun ruimte in te nemen en te geloven in hun waardigheid. Ik heb aan den lijve de schande, schaamte, de schaduwkanten van de man mogen ervaren. Onder andere door afhankelijkheid vanuit de moederwond. Vaak hebben we als man niet de compassie, het onvoorwaardelijk vertrouwen van onze moeder kunnen ontvangen. Mijn aandacht gaat dan bijvoorbeeld naar een leuke, mooie vrouw maar ik ben niet bij mezelf. Ik verlies mezelf in het contact, door de angst om het fout te doen.

Welke kwaliteit, essentie, van ons vrouwen heb jij als man nodig?

Compassie is het woord dat opkomt. Dat ik fouten mag maken en niet gelijk wordt afgestraft of verbannen. Dat ze compassie toont en in haar hart aanwezig is.

Prachtig Vincent, dit geeft weer zo’n rijke inkijk. Kun je als afsluiting iets vertellen over de plek die je wilt innemen in een nieuwe Verbonden Aarde? Welke gave wil jij de wereld geven?

Ik wil ruimtes creëren waarbij echt contact gemaakt wordt voorbij verhalen, oude koeien, dooddoeners. Door de schande en schaamte gezien en ervaren te hebben bij mannen en vrouwen, zie ik mezelf als een brug tussen die twee. Ik wil vormen van beweging en expressie aanbieden waardoor mensen een reis kunnen maken met zichzelf in contact met anderen. Zoals actieve meditatie, zang, dans en vervolgens zichzelf kunnen uitdrukken in ceremoniële setting. Denk aan ritual play, voice dialoque, authentic relating, enquiry, heart sharing.

Ik wil bijdragen aan een waarachtige wereld, een wereld that makes sense.

Amen!

Terwijl ik dit interview publiceer is Vincent een prachtige reis aan het maken langs meerdere gemeenschappen en wandelt hij door schitterende bergen van Italië 🙂